Serwis wykorzystuje pliki Cookies w celu zapewnienia funkcjonalności strony. Aby dowiedzieć się więcej przejdź do Polityki cookies. W każdej chwili możesz zmienić ustawienia swojej przeglądarki internetowej, aby otrzymywać powiadomienia w momencie zapisywania plików cookie lub całkowicie zablokować korzystanie z nich przez przeglądarkę.

 
Leczenie napadów padaczkowych

Leczenie napadów padaczkowych

Padaczka (epilepsja), to choroba o złożonej etiologii, cechująca się pojawianiem napadów padaczkowych. Nie jest chorobą dziedziczną i w większości przypadków nie można ustalić jednoznacznie przyczyny padaczki.
Napad padaczkowy powstaje na skutek gwałtownych wyładowań bioelektrycznych grupy komórek nerwowych, które aktywują określone układy strukturalno-czynnościowe mózgu. Napad padaczkowy może przyjmować różne formy - w zależności od osobniczych skłonności, od tzw. małych napadów (petit mal), polegających na krótkim zaniku świadomości (np. nieruchome wpatrywanie się w jeden punkt), aż po napady grand mal, czyli tzw. duże (np. toniczno-kloniczne), w czasie których często występuje utrata przytomności, drgawki, ślinotok, szczękościsk, czasem szybkie ruchy gałek ocznych czy chwilowy bezdech. Jeśli napad padaczkowy wystąpi podczas wykonywania badania EEG stosowanego w diagnostyce padaczki, w zapisie elektroencefalograficznym będzie można stwierdzić nieprawidłowe wyładowania (np. tzw. iglic).
Możemy wyróżnić wiele rodzajów napadów padaczkowych. Napady częściowe to napady w czasie których wyładowania ograniczają się, przynajmniej początkowo, jedynie do ogniska padaczkowego ( np. ruchowe, czuciowe, zmysłowe). Napady pierwotnie uogólnione to napady, w których nie można dokładnie zlokalizować ogniska padaczkowego (bez umiejscowionego początku). Zawsze przebiegają z utratą świadomości, ponieważ wyładowania bioelektryczne obejmują od razu cały mózg. Do tej grupy należą napady nieświadomości, napady toniczne, kloniczne, toniczno-kloniczne i atoniczne.

Schemat leczenia napadu padaczkowego wygląda następująco:

1. Podać 10 mg diazepamu powoli dożylnie( i.v.) lub 2 mg klonazepamu i.v., tlen

  • jeżeli napady nie ustępują – powtórzenie dawki, tlen
  • jeżeli napady nie ustępują – 20 mg diazepamu i.v. oraz fenytoina 15 mg/kg i.v. (do drugiej żyły nie szybciej niż 50 mg/kg), 40% glukoza, kokarboksylaza, tlen
  • jeżeli napady nie ustępują – diazepam 100 mg we wlewie kroplowym w 500 mg glukozy (40 ml/h) i.v.
  • jeżeli napady nie ustępują – możliwe zastosowanie innych leków – fenobarbital, lidokaina, klometiazol
  • jeżeli napady nie ustępują – znieczulenie ogólne

Stopniowo wychodzi z użycia fenytoina i prymidon z uwagi na ich działania uboczne. Dąży się także do ograniczenia w przewlekłym stosowaniu benzodiazepin (diazepam, klonazepam) z uwagi na łatwość uzależnienia. Leki nowej generacji, takie jak gabapentyna, czy lamotrygina są znacznie lepiej tolerowane.