Serwis wykorzystuje pliki Cookies w celu zapewnienia funkcjonalności strony. Aby dowiedzieć się więcej przejdź do Polityki cookies. W każdej chwili możesz zmienić ustawienia swojej przeglądarki internetowej, aby otrzymywać powiadomienia w momencie zapisywania plików cookie lub całkowicie zablokować korzystanie z nich przez przeglądarkę.

 
Schizofrenia

Schizofrenia

Schizofrenia to choroba ludzi młodych – ponad połowa zachorowań rozpoczyna się przed 30 r.ż. Firma Apotex włączyła się do kampanii prasowo –internetowej Rzeczpospolitej „Neurologia i Psychiatria – choroby, profilaktyka, leczenie”. Zachęcamy to przeczytania artykułu Emocjonalne tabu.

Schizofrenia to najogólniej zaburzenie psychiczne zaliczane do grupy psychoz endogennych. Objawia się przede wszystkim zaburzeniami postrzegania i odbierania rzeczywistości, najczęściej pod postacią omamów słuchowych, urojeń albo zaburzeniami mowy i myślenia, co powoduje znaczącą dysfunkcję społeczną i zawodową.
Początek choroby występuje najczęściej około 20 roku Życia, dotykając 0,4-0,6% populacji. Diagnozę stawia się na podstawie wywiadu z pacjentem, a także na podstawie zaobserwowanego zachowania i relacji bliskich. Wykrycie schizofrenii nie jest bowiem możliwe za pomocą współcześnie dostępnych badań laboratoryjnych. W procesie diagnostycznym zawsze należy wykluczyć zaburzenia o podłożu organicznym z uwagi na możliwość wystąpienia w ich przebiegu, zbliżonych do schizofrenii, objawów. Kryteria diagnostyczne ICD-10 nie pozwalają także rozpoznać schizofrenii u osób z upośledzeniem umysłowym oraz przebytymi poważnymi urazami mózgu.
W patogenezie choroby mają znaczenie czynniki genetyczne, wczesne warunki środowiskowe, procesy socjologiczne i neurobiologiczne.

Schizofrenia może rozpocząć się nagle, a jej obraz zwykle wskazuje na podejrzenie choroby psychicznej. Może również rozwijać się skrycie, miesiącami, nie budząc podejrzeń najbliższego otoczenia, do czasu gdy nagłe zaostrzenie czy postępująca degradacja sygnalizuje psychozę.

W diagnostyce stosuje się podział na kryteria jakościowe i ilościowe.
Kryteria jakościowe diagnozowania schizofrenii dotyczą objawów pozytywnych (inaczej "wytwórczych", czyli dodatkowych w stosunku do normalnego funkcjonowania), do których należą halucynacje, urojenia i dziwaczne zachowania oraz negatywnych (zmniejszających zdolności normalnego zachowania), obejmujących: ubóstwo mowy (mutyzm), anhedonię – niezdolność do spontanicznego przeżywania pozytywnych uczuć, apatię, nieuwagę, zobojętnienie, zubożenie mimiki, trudności w prowadzeniu aktywności społecznej i komunikacji interpersonalnej.

Obecnie w klasyfikacji DSM-IV wyróżniono 5 rodzajów schizofrenii:

  • rezydualna – obraz kliniczny powstający w wyniku wieloletniego przebiegu schizofrenii. Objawy pozytywne są nieobecne lub występują w niewielkim natężeniu. Dominują objawy negatywne oraz dziwaczność, ekscentryczność zachowania i wypowiedzi.
  • zdezorganizowana, dawniej hebefreniczna – dominują cechy dezintegracji poszczególnych funkcji psychicznych. Występuje spłycenie afektu, zaburzenia myślenia i emocjonalności wyższej.
  • paranoidalna – obecne są urojenia i omamy, ale brak wyraźnych cech zdezorganizowanego zachowania, myślenia i emocji.
  • katatoniczna – w obrazie dominują zaburzenia psychomotoryczne; może wystąpić stupor katatoniczny i giętkość woskowa.
  • schizofrenia niezróżnicowana – występują mieszane objawy z wyżej wymienionych grup nie dające podstaw do zakwalifikowania schizofrenii jako wyłącznie rezydualnej, paranoidalnej, zdezorganizowanej i katatonicznej.

Podstawą leczenia jest farmakoterapia z użyciem środków przeciwpsychotycznych, które działają głównie poprzez hamowanie aktywności dopaminergicznej. Stosowane obecnie dawki są zazwyczaj niższe niż przed laty. Ważną rolę pełnią atypowe neuroleptyki (początkowo klozapina , obecnie też risperidon, olanzapina itp.). Mimo, iż nie powodują one tak wyraźnych objawów ubocznych ze strony układu pozapiramidowego oraz późnych dyskinez poneuroleptycznymi na tle wtórnej nadwrażliwości receptora D2, część z nich ma jednak niekorzystny profil metaboliczny,w związku z czym może zwiększać ryzyko otyłości, cukrzycy i chorób serca. Psychoterapia oraz zawodowa i społeczna rehabilitacja są także ważną formą terapii schizofrenii. W poważniejszych przypadkach, gdy istnieje zagrożenie dla osoby chorej lub innych, może być konieczna przymusowa hospitalizacja.

Psychiatria podsumowanie badania edukacyjnego Pharma Concept 2017 w formacie PDF