Serwis wykorzystuje pliki Cookies w celu zapewnienia funkcjonalności strony. Aby dowiedzieć się więcej przejdź do Polityki cookies. W każdej chwili możesz zmienić ustawienia swojej przeglądarki internetowej, aby otrzymywać powiadomienia w momencie zapisywania plików cookie lub całkowicie zablokować korzystanie z nich przez przeglądarkę.

 
Depresja

Zapobieganie nawrotom depresji

  • Depresja – choroba duszy

    Ciągłe przygnębienie, smutek przysłaniający najjaśniejszy dzień, czas gdy nie ma się siły nawet na otwarcie oczu, gdy każda chwila boli i nie pozwala na życie wśród otaczających ludzi. Depresja.

    • więcej ›

  • Objawy maskujące depresję

    Niekiedy depresja nie prezentuje się jako typowe objawy przygnębienia i rezygnacji. Bywa tak, że u pacjenta pojawia się przewlekły ból. Najczęściej jest to ból głowy, który nie ma żadnego uzasadnienia pod postacią choroby ciała. Wydzielane w przebiegu depresji substancje lub zaburzenie ich wydzielania mogą powodować ból. Nie reaguje on na popularne leki przeciwbólowe. Ustępuje jednak po wdrożeniu leczenia przeciwdepresyjnego.

    • więcej ›

  • Lęk bezprzedmiotowy

    W depresji jednym z częstszych objawów jest lęk. Miewa go około 9% społeczeństwa. Pomocy szuka mniej niż ich trzecia część. Lęk może zainicjować rozwój depresji, dlatego pojawienie się tego typu zaburzeń powinno skłonić do wizyty u psychologa bądź psychiatry. Należy odnaleźć źródło lęku, poznać go i ujarzmić.

    • więcej ›

  • Podział zaburzeń depresyjnych:

    Według klasyfikacji ICD-10 (International Classification of Diseases), zaburzenia depresyjne podzielono w zależności nasilenia poszczególnych objawów.

    • więcej ›

  • Kto choruje na depresję?

    Na depresję może zachorować każdy. Statystyki pokazują, że kobiety są na nią bardziej podatne, być może jest to wynik większej otwartości kobiet na rozmowę na ten temat, czyli łatwiejszej diagnostyki. Choroba dotyka najczęściej osoby w średnim wieku. Większość pacjentów), po prawidłowym leczeniu, wychodzi z choroby i żyje w pełni zdrowa.

    • więcej ›

  • Jakie są czynniki ryzyka wystąpienia depresji:

    • depresja w rodzinie,
    • zaburzenia hormonalne – w tym wiek okołomenopauzalny,
    • przyjmowanie leków nasennych,
    • ciężkie sytuacje życiowe, silny stres, uraz psychiczny.
  • Kiedy powinieneś zgłosić się po pomoc?

    • obniżony nastrój, smutek, zmęczenie, brak siły trwają ponad 2 tygodnie,
    • nie może normalnie funkcjonować, w domu i w pracy, zaniedbujesz swoje obowiązki i czujesz z tego powodu bezradność,
    • dawne zamiłowania, marzenia przestały Cię cieszyć,
    • Twoje poczucie własne wartości nagle spadło, nie jesteś z siebie zadowolony,
    • nie interesuje Cię przyszłość, nie masz planów, nie chcesz ich realizować.
    • tracisz apetyt.

    Jeśli kiedykolwiek miałeś myśli samobójcze, próbowałeś podjąć taką próbę, boisz się myśli o życiu natychmiast udaj się do lekarza. Jeśli ktoś z Twoich bliskich daje sygnały, że chce się zabić, nie bagatelizuj tego, możesz mu uratować życie.

  • Leczenie depresji

    W większości przypadków depresja może być z sukcesem leczona w domu, pacjent nie musi być w szpitalu, może być z rodziną, wśród bliskich Ci osób. Będą Cię ona wspierać i dodawać siły do walki z depresją.

    • więcej ›

  • Psychoterapia i farmakoterapia

    Psychoterapia poznawcza (kognitywna) ma na celu ukazanie konsekwencji dotychczasowych poglądów i wpływu myśli na działanie, postawę i emocje. Psychoterapeuta uczy pacjenta, w jaki sposób postrzegać siebie i podejmować nowe działania.

  • Leczenie farmakologiczne

    Mechanizm powstawania depresji nie został jeszcze w pełni poznany. Wiadomo, że zaburzenia emocjonalne w tej chorobie mają w dużej mierze podłoże neurohormonalne. Dochodzi do zmian w przekazywaniu informacji pomiędzy poszczególnymi obszarami w mózgu. Głównym celem farmakoterapii depresji jest usprawnienie czynności neuronów noradenergicznych odpowiedzialnych za aktywność człowieka (napęd) oraz neuronów serotoninergicznych, których zadaniem jest regulacja nastroju. Pojawiające się w przestrzeni wokół neuronów neuroprzekaźniki są rozkładane przez enzymy. U zdrowego człowieka istnieje równowaga między aktywnymi przekaźnikami a przekaźnikami ulegającymi rozkładowi. Wiele leków przeciwdepresyjnych hamuje wychwyt oraz rozkład neuroprzekaźników, zwiększając tym samym ich stężenie w przestrzeni synaptycznej.

    • więcej ›

  • Leki trójpierścieniowe (imipramina, deimipramina, klomipramina, amitryptylina, nortryptylina, doksepina)

    Działanie leków z tej grupy polega na hamowaniu wychwytu noradrenaliny i serotoniny. Poszczególne leki trójpierścieniowe różnią się siłą pobudzania napędu (wpływ na noradrenalinę) i nastroju (wpływ na serotoninę). Niewłaściwe zastosowanie tych leków może skutkować nasileniem objawów psychotycznych, takich jak urojenia i omamy. Mogą one także prowadzić do stanów maniakalnych. Poza takimi niekorzystnymi objawami ośrodkowymi leki tej grupy mogą powodować zaburzenia w układzie krążenia (spadki ciśnienia tętniczego, zaburzenia rytmu serca). U niektórych pacjentów występują suchość w jamie ustnej, zaparcia, rozszerzenie źrenic i zaburzenia widzenia. Z tego powodu należy poinformować lekarza o współistniejącej jaskrze i przeroście gruczołu krokowego. Ostre zatrucie trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi powoduje śpiączkę, drgawki, zaburzenia oddychania i rytmu serca, dlatego bezwzględnie należy przestrzegać dawek ustalonych przez lekarza.

  • Inhibitory monoaminooksygenazy

    Podobnie jak wiele odkryć w medycynie, ta grupa leków przypadkowo dostała zielone światło w psychiatrii, podczas leczenia gruźlicy. Inhibitory monoaminooksygenazy mają więcej skutków ubocznych i działań toksycznych, co ogranicza ich zastosowanie. Wśród leków z tej grupy najbardziej wybiórcze działanie na noradrenalinę, serotoninę i dopaminę wykazuje moklobemid.

  • Selektywne inhibitory wychwytu serotoniny (SSRI – selective serotonin reuptake inhibitors) (fluoksetyna, citalopram, escitalopram, paroksetyna, sertralina, fluwoksamina)

    Powodują one wzrost stężenia serotoniny w przestrzeni synaptycznej. Efekt ich działania jest zazwyczaj długotrwały. Fluwoksamina ma dodatkowo silne działanie zmniejszające agresję i objawy psychotyczne. Pośród działań niepożądanych wymienić należy nadmierne pobudzenie, spadek łaknienia, wzmożoną potliwość, obniżenie libido, intensywne marzenia senne o niespotykanej wcześniej u danego pacjenta tematyce.

  • Selektywne inhibitory wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI - serotonin-norepinephrine reuptake inhibitors) (wenlafaksyna, duloksetyna)

    Leki z tej grupy podnoszą stężenie noradrenaliny i serotoniny, ale dzięki swojej wybiórczości mają mniej działań niepożądanych leki z grupy SSRI.

    • więcej ›

  • Tianeptyna

    Jest to lek „zagadka”. Do tej pory nie wiadomo dlaczego, pomimo przeciwnego do innych leków przeciwdepresyjnych działania, zmniejsza nasilenie depresji. Tianeptyna zwiększa wychwyt zwrotny serotoniny. Analiza mechanizmu działania jest przedmiotem licznych badań.

  • Mianseryna

    Należy do grupy leków czteropierścieniowych. W dużej mierze wpływa na blokadę zwrotnego wychwytu noradrenaliny. Mianseryna ma działanie przeciwlękowe i uspokajające.

  • Należy do grupy leków czteropierścieniowych. W dużej mierze wpływa na blokadę zwrotnego wychwytu noradrenaliny. Mianseryna ma działanie przeciwlękowe i uspokajające.

    Wenlafaksyna należy do nowej grupy związków, których działanie znacznie przewyższa dotychczas stosowane w terapii depresji leki. W sposób zrównoważony hamuje wychwyt noradrenaliny oraz serotoniny, a tym samym zwiększa ilość tych związków w przestrzeniach między komórkami nerwowymi, gwarantując równowagę pomiędzy tymi substancjami.

    • więcej ›

  • Depresja sezonowa – depresja czy chandra?

    Depresja sezonowa, inaczej zwana depresją zimową, to szczególny typ przebiegu zaburzeń nastroju, które charakteryzują się występowaniem epizodów depresji przede wszystkim zimą (na przełomie jesieni – zimy lub u części osób zimy – wiosny). U części chorych obserwuje się także, występujące głównie wiosną, stany hipomanii. Może to wskazywać na możliwość rozpatrywania depresji sezonowej jako szczególnej odmiany przebiegu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych.

  • Kto choruje zimą?

    Depresja zimowa dotyka przede wszystkim młode kobiety (60–90% chorych). Ocenia się, że wpływ na częstość zachorowania ma także stopień niedoboru światła słonecznego w czasie zimy, co miałoby skutkować większą liczbą chorych w rejonach, w których szczególnie go brakuje (w niektórych rejonach Alaski częstość zachorowań sięga 10%).

  • Za mało słońca

    Korelacja ze zmieniającymi się porami roku i stopniem nasłonecznienia wskazuje na przyczyny depresji zimowej związane z zaburzeniami rytmów biologicznych. Wynikają one z okresowo pojawiających się niedoborów światła słonecznego, szczególnie w godzinach rannych, co skutkuje zakłóceniem rytmu dnia i wydzielania niektórych hormonów. To może powodować zmniejszone stężenie serotoniny, którą uważa się za kontrolera naszych nastrojów. Nie jest pewny udział w patogenezie choroby zmniejszonej sekrecji melatoniny, która również miałaby być skutkiem mniejszego stopnia nasłonecznienia zimą.

  • Apetyt na węglowodany

    W porównaniu z typowym epizodem depresji w przebiegu choroby afektywnej jednobiegunowej epizod depresji w chorobie sezonowej jest łagodniejszy, o umiarkowanym nasileniu. Zwykle trwa kilka tygodni, czasem 3–4 miesiące, ustępuje najczęściej razem z nadejściem wiosny, lata. Są to typowe objawy depresyjne:

    • więcej ›

  • Czy zatem każde takie objawy zalicza się do depresji sezonowej?

    Nie. Rozpoznanie takie można postawić, jeśli objawy występują każdego lub prawie każdego dnia, przez co najmniej 2 tygodnie. Stan taki musi trwać przez 2 sezony jesienno-zimowe.

  • Leczenie światłem

    Fototerapia, jak w żadnym innym typie depresji, zyskała szczególne miejsce w leczeniu depresji sezonowej. U wielu osób pozwala ona na zmniejszenie podstawowych objawów depresji: obniżonego nastroju, ospałości, zwiększonego apetytu. Fototerapia polega na codziennym naświetlaniu oczu sztucznym jasnym światłem, emitowanym przez specjalne do tego celu lampy. Natężenie takiego światła jest wielokrotnie większe od zwykłego światła w pomieszczeniu. Działania niepożądane stosowania fototerapii są rzadkie lub wcale ich nie ma. U nielicznych osób zdarzają się bóle głowy lub zaczerwienienie oczu.

    • więcej ›

Sprawdź czy masz depresję – rozwiąż test Becka.